Tandarts

Er hangt een sluier van angst in de wachtkamer van de tandarts. Naast mij zit een klam jongetje, die netjes zijn beurt afwacht. De deur gaat onverwacht open en de tandarts gebied hem vriendelijk binnen te komen. “Goedemorgen”, zegt de tandarts. Het jongetje knikt en gaat stil en een beetje gebogen naar binnen. De wachtkamer van de tandarts onttrekt het gelukzalig gevoel uit je ziel en lijkt op een voorportaal die tandartspatiënten aanmoedigt te speculeren, ondanks zijn overtuigende deskundigheid, naar het meest “worst case scenario”. Zelfs de meest ambitieus maatschappelijk verantwoorde ideeën veranderen in de wachtkamer in onsamenhangende chaos.

Deze in-mineur stemmend gevoel wordt waarschijnlijk mede veroorzaakt, doordat de tandarts in functie een neerbuigende houding heeft. Zijn houding neigt misschien zelfs naar onvoorspelbaar, denigrerend en belerend. De onvoorspelbaarheid van de prognose van de tandarts wordt met name ingegeven door een vreemdsoortig gebogen tangetje en de willekeurige momenten waarbij de cijfercodes worden genoemd.

Maar mijn allergrootste ongenoegen is wel dat onze tandarts in functie verandert in een voorovergebogen, onverstaanbare en onherkenbare monster met een wapen in zijn hand en een vreemd hoedje voor zijn mond.

Met mijn mond ver open, groet ik jullie.

Herfst in de boslaan

Het is oktober/november en de bladeren vallen heftig van de bomen. Onze lieve buurvrouw aan de overkant is de laatste dagen druk doende om alle bladeren zorgvuldig bij elkaar te harken. Onze lieve buurvrouw heeft een corrigerend en een vermanende houding tegenover alle bomen in de buurt. Alsof ze wil zeggen, waarom vallen alle bladeren niet gewoon één keer of waarom vallen alle bladeren uitgerekend in haar zorgvuldig aangelegd bloemenperkje en niet bij de overburen (wij dus). Het is hier trouwens één grote gekkenboel. Iedereen schraapt en harkt als bezetenen. Ik zie de hele dag door mensen af en aan rijden met grote kruiwagens vol met afgedankte bladeren naar zo'n opvanghuis van gaas. Zo ook onze lieve buurvrouw. Het drukke verkeer met kruiwagens zorgt af en toe voor vreemde ontmoetingen en botsingen. Ondertussen schalt er door de kamer een Sint Maarten liedje over koeien hebben staarten en meisjes hebben rokjes aan en daar komt hij aan. Sint Maarten op de 11^e november is eigenlijk slechts een voorproefje op sinterklaas. Ik kijk nog steeds naar buurvrouw en het valt me op dat tussen onze woning en de buren een bepaalde thermiek is waardoor alle bladeren een bewuste keus maken...de tuin van onze lieve buurvrouw.

Met een opruimende groet, help ik onze buurvrouw

dag lieve tante oma

Bewondering
een warm woord
voor mijn lieve tante oma

zoen op je voorhoofdje
rust zacht

Comité drinken…!?

In navolging van Ehsam Jami, oprichter comité voor ex-moslims, hebben wij in een topberaad gemeend ook een comité te moeten oprichten, namelijk een Centraal Comité Drinken…!?. We hebben uiteraard getwijfeld over meerder namen voor onze nieuwe comité, zoals comité voorlezen-ja, comité ’s-nachts het licht aan en comité ik moet helemaal niks niet. Het doel van ons onlangs nieuw opgerichte comité heeft één dubbeldoel met een natuurlijke wisselwerking richting de opvoeders. Ons comité biedt rust, ruimte en regelmaat voor tijd en een kopje rustgevende kruidenthee of anderszins.

Wij willen voorkomen dat lieden in grote gebouwen verdwalen tussen alle andere vreemdsoortige comités als comité vrouwen bellen vreemde mannen en comités voor allerlei soorten eenmalige toelagen. De bedoeling van ons comité is dat er voortaan geen proefbalonnetjes worden opgelaten. Minister Plasterk is zo iemand die van harte welkom is om zichzelf te voorzien van rust, ruimte en regelmaat. Hij stelde immers voor om het verboden boek “mein kampf” weer normaal te verkrijgen is in de boekhandel en bibliotheek. Even later komt hij van zijn beslissing terug doordat de reacties te heftig waren. En zo zijn er meer die middels onbeholpen uitspraken onze gehele maatschappij naar de ratsmodé proberen te helpen, zoals Geert Wilders, hij stelde voor om de Koran te verbieden.

Al (thee)drinkend groet ik u

stop Whereabouts, stuur een ansichtkaartje…

Michael Rasmussen is niet uit de tour gezet wegens vermeend dopinggebruik. Hij is nota bene gedurende minimaal drie weken meerdere malen getest op allerlei zuurstofopnameverhogende pufjes, snelherstellende middeltjes en aerodynamische zalfjes. Hij is nergens positief bevonden. Nee, Michael Rasmussen is uit de tour gerukt, omdat hij z’n periodieke whereabouts te laat en onvolledig heeft opgestuurd naar de internationale wielerunie (UCI).

Rasmussen is weinig bespraakt, hij is een zonderling, maar vooral een vreemde perfectionistische kostganger. Zijn dagtaak staat vooral in het teken van spartaanse trainingsarbeid gecombineerd met een ziekelijk obsessie tegen allerlei soorten van gewicht. Hij weegt amper zestig kilo, hij vijlt schroeven om het gewicht van zijn fiets te reduceren, eet vrijwel alleen groenten en fruit en hij fietst rond met een mager kaal hoofd. De te laat verwerkte post van de UCI is koren op de molen van de Franse publieke opinie, de media en de tourorganisatie. Theo de Rooij gebruikt Rasmussen als stok en laat zijn “gele trui” slachtofferen doordat een binnengekomen “whereabout” briefje bij UCI administratief in een nog te behandelen postbakje is beland.

Rasmussen is een uitgeputte vos die opgejaagd wordt door weerzinwekkende en bloeddorstige honden met boven zijn hoofd rondvliegende aasgieren, Is het dan niet vreemd, dat hij af en toe de waarheid behoudend behandeld? Stop met ‘whereabouts’, Ik stel voor dat iedereen in het vervolg weer een simpel ansichtkaartje opstuurt met de “Groeten uit…”.

Al zoekend naar een leuk ansichtkaartje, groet ik u

Gym

“We gaan beginnen!”, zegt de strenge gymjuf en klapt ongedurig in haar handen. Voor me staat een bank waarop ineens iedereen op gaat zitten. De strenge gymjuf zit in een kleermakershouding en noemt alle namen op. Een opgeroepen naam neemt meteen gehoorzaam plaats achter de strenge juf in de “trein”. Monotoon en bijna plichtmatig wordt iedereen bij naam genoemd. Achter de ‘trein’ ligt een waar slagveld van allerlei toestellen waaronder een trampoline, een te smalle evenwichtsbalk met daaronder een hele dikke mat, twee paar hangringen, een aantal banken opeen gestapeld en vooral veel matten voor en achter ieder toestel. Mijn oog valt eigenlijk op een brug met ongelijke leggers. Over de leuning van een brug hangen vaak hengels. Onverwacht wordt de glasaal een beschermd diersoort. Twee zwanen zwemmen langs woonboten onder de brug. De brugwachtershokje is onbemand. Boodschappende mensen met tassen aan sturen komen over de brug.

De strenge gymjuf legt uitvoerig en arbo technisch verantwoord uit wat de bedoeling is van het circuit. “We gaan eerst naar de evenwichtsbalk, op de evenwichtsbalk ga je lopen naar de overkant. Let erop, de ene voet plaats voor de andere voet en zo ga je door naar overkant, alwaar je aan het eind rechtsaf gaat naar een klein glijbaantje. Op de glijbaan ga je glijdend naar beneden en pas op?! Niet lopen op de glijbaan! Nu loop je naar de trampoline en spring voorzichtig in het midden van e trampoline, want kom je daar even buiten dan kun je lelijk ernaast vallen…”, Wachtend in de trein hoor ik haar lijdzaam toe. Wat een gedoe voor een klein uurtje gym.

Al zwetend van het gym, groet ik jullie

Sesamstraat ten koste van schaatsen

Dit weekend wordt er weer een WK gereden voor allrounders. Vier duffe afstanden verdeeld over de drie mooiste dagen van de week, hoe bestaat het. En zoals iedere dag maak ik me aan het eind van de dag steevast op voor een klein half uurtje Sesamstraat. Even los van allerlei verantwoordde pedagogisch gronden en opvoedkundige handgrepen is Sesamstraat gewoon een leuk, onderhoudend en maf kinderprogramma. Altijd kijk ik met veel plezier naar meneer Aart, buurman baasje, Bert, Ernie, Tommy en natuurlijk de rare vogel Pino. Behalve dan dit weekend. Geen Sesamstraat. Sesamstraat komt te vervallen. Dit is toch te gek dacht ik nog. Geen Sesamstraat maar wel het WK allround. Er klinkt bij ieder startschot een vreemd soort enthousiasme. De toeschouwers brullen in niet te verstane woorden. Moedigen ze hun favorieten aan? Dit valt te betwijfelen want het gehele schaatsarena is grotendeels gevuld met oranje uitgedoste gasten. En ieder die bij de start hun opwachting maakt wordt met dezelfde gebrul en lawaai aangemoedigd. Er worden geen liederen gezongen, er worden geen namen gescandeerd alleen hier en daar een enkel spandoekje in de lucht met een spitsvondig tekstje. Het is onbegrijpelijk dat Sesamstraat wordt geschrapt voor zo’n saai en duf evenement.

De klimaatlitici kunnen weer even opgelucht gaan zitten. Het heeft gesneeuwd. Een klein beetje weliswaar, maar toch. Kennelijk was het zo bijzonder, dat er voor de zekerheid een “weeralarm” is afgegeven. Mensen kregen het advies om binnen te blijven of zonodig eerder naar huis te gaan. Een barre sneeuwstorm stond ons te wachten. Ieder uur werden er verslagen ter plaatse gegeven over het sneeuw. Aan een aantal kinderen op school werd gevraagd wat er zoal leuk is aan sneeuw. De verslaggever van de deze vraag kreeg een venijnige sneeuwbal in z’n gezicht.

Vanuit een ondergesneeuwd tuintje en al sneeuwballen gooiend naar de programmaleider van Nederland 3, groet ik u

Verhuizing en andere randzaken

Het weer - het is januari in het jaar 2007 –
Er lopen een aantal lieden voorovergebogen met dikke winterjassen tegen een stormachtig wind aan. Windkracht tien blaast door Zuidbroek. De weerdominees zijn lichtelijk panisch en voorspellen dat de hemel op ons hoofd valt. Volgens overlevering zouden we nu temperaturen moeten hebben van rondom het vriespunt. Maar liever nog onder het vriespunt. De weerpuristen zien in deze weersomslag een kentering van ons klimaat veroorzaakt door iets te veel verkeer en te veel fabrieksrookpijpjes zonder filter. Alle warmteweerrecords zijn in het voorbijgaande jaar ruim verbroken. De opwarming van de aarde heeft tot gevolg dat de poolkappen in een recordtempo smelten, het milieu afkalft en de mooiste klaprozen volop in bloei staan.

Schaatsen
Er wordt gesteld, dat massale toerritten en marathons op het ijs binnenkort tot het verleden behoort. Maar is dit nu erg, vraag ik u? Jaarlijks worden we gek gemaakt door de vele NK’s, EK’s, WK’s en wereldbekerwedstrijden voor allround en sprinters (schaatsen op de lange baan). Oersaaie rondjes van 400 meter tegen klok worden er afgelegd variërend van 500 tot 10000 meter. Het is zinloos. Neem nu bijvoorbeeld de 500 meter. Deze afstand wordt in gunstige omstandigheden afgelegd in een recordtempo van enkele tientallen seconden. Het heeft overigens geen zin om exact de tijd weer te geven, want het zal voortdurend worden verbroken. Maar ik kan u alvast verklappen, dat de 500 meter nooit sneller kunnen worden verreden dan bijvoorbeeld 5 seconden. De schaatssport heeft de boel nog een beetje kunnen rekken door destijds een klapschaats te ontwikkelen, maar het is slechts een kwestie van tijd dat men beseft dat de schaatssport z’n einde nadert. De herinnering aan het schaatsen zal in de toekomst als uitermate oubollige en bijzonder slaapverwekkend worden afgedaan. Vergelijkbaar met oude stoffige beelden van biljarten ankerkade 47/2.

Zuidbroek
In december 2006 zijn we verhuisd van Groningen naar Zuidbroek. Zuidbroek is een klein forensendorpje tussen Groningen en de Duitse grens. Sinds onze komst is er toch iets vreemds aan de hand. De supermarkt, voorheen super de boer, voorheen c1000, heeft weliswaar zijn deuren wederom geopend, maar je kunt er nauwelijks iets krijgen. Zuivel, vlees en vers groente moeten we ergens anders vandaan halen. Novy, een cadeauartikelen winkel, stopt ermee. Een doodeenvoudige supermarkt in een kleine dorpskern heeft kennelijk geen levensvatbaarheid, daarentegen zijn er wel twee slagers, een mode speciaalzaak en maar liefst 5 dames- en herenkappers.

The terrible two
Een uitgesproken nee.
Alles is van mij
The terrible two
I’am telling you
What to do

Verkiezingen, peutertaaltoets en dierentuin

Verkiezingen

Op 22.november worden er andermaal verkiezingen gehouden. MP J.P. Balkenende heeft sinds zijn aantreden in het jaar 2001 al twee kabinetten en een minderheidskabinet op zijn naam staan, waarbij hij vooral heeft samengewerkt met de vvd , lpf en d’66. Dat zijn veel wisselende contacten voor iemand van het cda. De dreumesen van mijn generatie zijn dan weliswaar onder een instabiel, warrig en een onverschillige samenlevinggesternte geboren, maar niettemin bespeur ik een grote actie bereidheid onder de dreumesen. Wij hebben overigens besloten om niet met een eigen lijst naar de verkiezingen te komen, maar we zullen een overtuigende stemadvies uitbrengen.

Peutertaaltoets
De peutertaaltoets lijkt gedoemd te mislukken. Een aantal politici menen een dergelijke toets af te nemen teneinde de taalvaardigheid van de dreumesen te verbeteren of vroegtijdige problemen te kunnen signaleren. De bedenker, ongetwijfeld voorzien van een donker, breed maar vooral oogkleppend design brilmontuur, heeft kennelijk zelf geen kinderen, want dan had hij geweten dat we in een nietsontziende en hardnekkige ontkenningsfase zijn beland. De ja’s en nee’s worden door ons speels door elkaar gehusseld en de daarbij behorende bedoelingen worden ook volstrekt willekeurig bedacht. Ieder ouder zal met vol afschuw naar de uiteindelijke resultaten bekijken van deze peutertaaltoetsen.

Dierentuin
Noorderdierenpark in Emmen heeft mij in een onbestemd gevoel gegrepen. De functie van een dierentuin in het algemeen is mij (nog) niet geheel duidelijk. De olifanten, giraffen en de andere dieren lijken op het oog allemaal goed naar hun zin te hebben. Er heerst in de dierentuin een hoog Rust, Reinheid en Regelmaatgehalte. Hun “ troep” wordt iedere dag opgeruimd en er zijn geen serieuze levensbedreigende situaties te bespeuren. Een dierentuin is eigenlijk een ideale verzorgingsstaat zonder extreme politieke tegenstellingen. En toch bekruipt mij een eng en maar vooral claustrofobisch gevoel.

Stemadvies
De partij van de Dieren herkent dit onbestemd gevoel en pleit ervoor om de dieren op te nemen in de Grondwet. Niet alleen de dieren in de dierentuin wordt hiermee onder de aandacht gebracht maar ook de proefdieren en regulering van de bio-industrie.

Onder aanvoering van vele dreumesen en met steun van enkele bekende Nederlanders vraag ik u: stem op partij van de dieren

Onderworpen door een pittige peutertaaltoets groet ik u.

Kamperen in Dalfsen

Regelmatig verbaas ik me over de onhandigheid en bij tijd en wijle volslagen onbegrip van ouders. Zij, die al jaren lang communiceren, als in praten teneinde elkaar huilend van begrip in de armen te vallen of met elkaar vechtend en rollebollend in de haren vliegen of telepathisch dingen kunnen afspreken zijn kennelijk niet in staat mijn heldere bedoelingen in woord en gebaar te kunnen ontcijferen. Ik verbaas me dus over ouders die met stijgende regelmaat vragen: “wat zeg je jongen?” of “wat wil je dan, lieverd?” Welnu, ik sta op het punt om mij te bekwamen in volwassenentaal. Op de crèche is het een regelmatig onderwerp van gesprek onder ons. Wat moeten we doen? Het is voor ons eenvoudiger hen leren te begrijpen dan andersom. Hoewel, er zijn een hoop lieden geweest die vroeger door eigen belevenissen enkele ervaringen c.q. constanten hebben vastgelegd en vervolgens via een afschuwelijk generaliseermethode aan consultatiebureaus hebben doorgegeven. “standaardkennis- en kunde” vereenvoudigd en gemakkelijk leesbaar in keurig nette aangelegde tabellen voor pasgeborenen tot flinke dreumesen. Tot zover mijn oprechte zorg op weg naar een onvoorspelbare en ruwe volwassenheid.

Ondertussen kom ik allerlei interessante mensen tegen. Ik ontmoet dus. Dit zal wel voortduren. Hierover mag mij in ieder geval niet meer over verbazen. Het blijft trouwens moeilijk reageren op mensen die overdreven willen duidelijk maken dat ze het beste voor hebben met baby’s, dreumesen of kinderen in het algemeen. Ik weet nog steeds niet hoe ik moet reageren op deze overdreven al of niet oprechte belangstelling. Misschien moet ik gaan turven hoe vaak ik iemand zie! Moet ik misschien familie gerelateerde mensen met voorkeur behandelen? Na wat rekenwerk over opa’s, oma’s, ooms, tantes, neef en nicht kom ik erachter dat ik in Apeldoorn met Mieke en Thijs een van de vele achterneven en –nichten heb ontmoet. In willekeurig volgorde en zonder aan te geven wie bij wie hoort noem ik mijn achterfamilie: Jan, Marjan, Mieke, Thijs, Bernadette Marie, Frederique Sofie, Dennis en Sander. Voorlopig ben ik de jongste.

Portugal en moederdag

Het was een drukke week. Vorige week zat ik nog met m’n blote bolletje heerlijk in de zon en genietend van een frisse roosvicee aangelengd met Portugees mineraalwater. En zondag heb ik me helemaal gegeven voor moederdag. Eigenlijk wou ik een zandzelfportret maken voor mama en meenemen vanuit Portugal. Op het strand in Portugal was ik al druk doende met een flinke schep en een diepe emmer enige kubieke meters zand bij elkaar te brengen. Aan zand geen gebrek, zo ver als m’n ogen konden zien ….alleen maar zand, zon en zee. Wat een pracht. In het zwembad heb ik me ook prima vermaakt. In mijn luchtbootje met beengaten relaxed achterover geleund voer ik rondjes in het grote bad.

Ik mocht uiteindelijk niet mijn eigengemaakte zandzelfportet meenemen in het vliegtuig, want dat kon niet, vertelde een strenge dounanier. Dat vond ik vreemd, ik bedoel, een vliegende vliegtuig is al geen wonder meer en het is ook niet meer bijzonder als men met een raket op de maan landt. De strenge douanier was niet te overtuigen. Dus moesten we op het laatste moment iets anders verzinnen, zo zijn we nog even bji de bloemist geweest voor een mooie rode roos in een klein vaasje.

Een Portugese moederdaggroet,

Twee weken een aarbei

Mijn vader noemt mij een aarbei. Ik zie er werkelijk niet uit, overal heb ik van die hele kleine pukkeltjes. Juf Kim zegt, dat ik waterpokken heb. En ik dacht, krijg nou wat. In het begin waren het er nog niet veel maar de volgende morgen kon ik met mijn vingertjes net als in de olympische winterspelen slalommend afdalen tussen al die pukkels. Als ik in de spiegel kijk dan zie ik eigenlijk één grote pukkel. “Nou, het kan wel twee weken duren”, hoorde ik iemand op de gang zeggen. Twee weken! Iedere keer als we gaan lopen doe ik bij voorbaat mijn muts over m’n hoofdje. Ik heb zelfs overwogen om te vragen naar een mini-burka.

Vandaag ben ik even naar het consultatiebureau geweest. Zulke bezoekjes vallen me altijd tegen. Consultatiejuf geeft me eerst een hele mooie doos met allemaal leuk gekleurde blokjes. En ik zeg “da”. Dat is mooi, dacht ik nog. Papa was leuk aan het kletsen met consultatiejuf en ik gooide de houten gekleurde blokjes weer één voor één weer in het doosje. Handige blokjes want ze rolden niet weg. Ondertussen liep consultatiejuf even naar de koelkast en kwam terug met een rare pen. Ze kwam vervolgens naast me zitten en geeft me een enorm venijnige prik in mijn arm. Echt gemeen. “Zo, klaar alweer”, jullie mogen gaan en tot de volgende keer, zei ze er lopende bandachtig erachteraan. We konden gaan. Met pijn en zonder die mooie gekleurde blokjes.

Al verstoppend onder mijn mutsje, groet ik jullie.

Sinterklaas en zwarte piet

Zo, hij is weg. Wat een gedoe, zeg. Een schip vol zwarte pieten, verkleed in vreemde pofbroeken in allerlei vrolijke kleuren zetten de hele boel op z’n kop. En, weet je wat het is, ze zijn ook zo onvoorspelbaar. Je hoeft ze maar even aan te kijken en zo komen springend en dansen op je af. Wonderlijke gasten. Lelijk zijn ze niet, maar wel bijzonder vreemd. Ze gooien al het lekkere spul door de kamer heen en niemand die er iets van zegt. Ik ben zo opgewonden van die gasten dat ik er ’s avonds nauwelijks eet en ’s-nachts vat ik maar geen slaap. Ik zag ze overal. Onder m’n bed, in de kast en ik zag ze zelfs door het raam naar binnen gaan.

Papa vertelde, dat ik voor het slapen gaan mijn schoentjes bij de verwarming moest zetten. “Misschien dat er de volgende morgen iets lekkers in zit”, klonk hij opgewonden. Het zal allemaal wel, dacht ik. Als ik er maar geen last van heb. Ik hield me eerlijk gezegd helemaal niet bezig met deze malloten en die Sinterklaas. De afgelopen weken was ik druk doende om me in het vervolg sneller te verplaatsen. Dat is me enigszins gelukt, want sinds de vorig week kan ik een beetje lopen, heel wankel weliswaar, maar een begin is er. Met mijn handjes zwaaiend in de lucht loop ik al heel eind. Poes is echter minder blij. Hij ziet in mijn verkregen snelheid een serieuze bedreiging, terwijl ik in poes alleen een ideale sparringsspartner zie.

Al zwaaiend naar sinterklaas en zwarte piet, groet ik jullie.

papa is veertig

Papa heeft het over het behalen van een motorrijbewijs, een snelle motor en een hip gekapt staartje in zijn “haar”. Het zal allemaal wel, maar ik kruip een blokje om. Het kruipen heb ik zo onderhand ook wel gezien. Vooral als ik snel even ergens naar toe wil, dan is kruipen toch net iets te langzaam. Papa heeft hetzelfde probleem volgens mij, want hij heeft het voortdurend over een snelle auto, als in een Porsche of zoiets. Gelukkig heb ik van opa oma Leek een snelle driewieler gekregen met een mooi sportstuur en brede banden.

Mijn speelgoed wordt bewaard in twee mooie blauwe boxen van ikea en natuurlijk ben ik hier enorm wijs mee, met name het herriespeelgoed is cool. Maar ik zit zo eens om me heen te kijken en dan kruip even de kamer door en dan kom allerlei leuke dingen tegen, zoals een witte televisiekabel, deurkastjes, cd’s, afstandsbediening van de tv, wijnflessen en heel veel keukenkastjes.

Het komt nogal eens voor dat ik bijvoorbeeld de witte televisiekabel eens flink heen en weer schudt. Ik weet natuurlijk ook wel dat het niet mag, en dan hoor ik altijd papa of mama ergens vanuit de keuken met een opvoedkundig, heftig nee schuddend en stemverheffend luid ingezette correctiestem roepen:”Mischa! NEEhee!

Maar de laatste tijd valt me op dat opvoedkundige gebaar en toon niet altijd voor mij bedoeld zijn. Papa is soms, volgens mama, recalcitrant, lijdt hij aan structurele ontkenning en laat luidklinkende winden. Mama vindt dat papa correctie behoevend is. En op dat soort momenten schud ik bij voorbaat mijn hoofd. Een beetje vreemd. Papa is dus veertig.

De bomen verliezen hun kleren.

Warme jas en capuchon

Prachtig al die bladeren

Wat een vrolijk boel

Prinsjesdag, een troonrede, en andere vreemde hoedjes

Terwijl ik eigenlijk bezig was om een paar oude kranten in allerlei kunstzinnige mooie vormen te scheuren tot een mooie hoedje van papier, pakte mijn vader me op en zette me op zijn schoot. Papa had daarvoor al even de televisie aangezet. “ Kijk Mischa, dat is nu onze koningin. Ze leest de troonrede voor”, zei mijn vader. Hij probeerde me duidelijk af te leiden. Ik zag inderdaad een klein aardige mevrouwtje met een opvallend eikenhouten kapsel en daarboven een vreemd hoedje in een veel te grote stoel. Ze kon nauwelijks met haar voetjes aan de grond komen. Wat een lief vrouwtje, dacht ik nog. Mijn papa begon in één keer over prinsjesdag, miljoenen-nota’s en allerlei vreemde wetten. Ik werd daar een beetje onrustig van en wurmde mij naar beneden. In plaats dat hij mij nou eens weer lekker in de lucht gooit of dat papa allerlei gekke sprongetjes met mij gaat maken, maar nee hoor, gortdroge verhalen over kinderopvangkosten, kilometerheffing en het nieuwe zorgstelsel.

En daarom, In navolging van onze lieve koningin, spreek ik nu namens alle baby’s en dreumesen onze wipstoelmanifest.

Wij willen niet meer lastig gevallen worden door allerlei warrige praatprogramma's. Het is beter voor onze ontwikkeling dat de televisie gewoon uit staat. Uitzondering daargelaten natuurlijk zoals sesamstraat, tekenfilms en klokhuisachtige series. Verder willen wij meer aandacht en begrip voor onze situatie. Het zal zo zijn dat wij de taal van onze ouders uiteindelijk zullen spreken, maar dat neemt niet weg dat we andersom ook kunnen verwachten dat de ouders het Algemeen Beschaafd Babygeluidjes (ABB) eigen moeten maken. Tot zover en voorlopig mijn betoog. Later meer.

Gegroet vanuit mijn wipstoel.

Nou heb ik ook wat...

Nou heb ik ook wat! De laatste paar nachten slaap ik nogal slecht. Ik kon m’n kont niet keren of Papa of Mama of allebei stonden in de deuropening en ik dacht: krijg nou wat! Het maffe was wel dat ze me iedere keer maar weer op mijn rug legden, terwijl ik toch zo heerlijk op mijn buikje lag te slapen. Nou schijnen ze iets te hebben gelezen over baby’s die op hun buikje slapen en hoe gevaarlijk dat wel niet kan zijn. Nou vraag ik je. Ik ben toch geen baby meer. Ik kan kruipen, ik kan goed zitten, ik zie alles en ik volg een nauwkeurig zieëet (ik eet wat ik zie). Mijn papa, hoorde ik, belde zelfs op een bepaald moment met het consultatiebureau. Mijn papa legde uit wat voor enorm probleem hij wel niet had. Die leuke mevrouw aan de andere kant van de lijn begon lichtelijk te giechelen toen mijn papa vroeg naar een oplossing. “ U moet uw zoon leren om zelf weer terug te draaien op zijn ruggetje”, proestte ze bijna van het lachen. “Oh …ja ja”, antwoordde mijn papa. En toen hoorde ik dat mijn papa zelf met een oplossing kwam. “ en als ik mijn zoon nu eens vastbindt…..” stelde mijn vader voor. “Als u dat maar laat”, antwoordde die leuke mevrouw streng.

We zijn nu twee dagen verder en ik slaap weer als een roos. Mijn kamertje lijkt ondertussen wel op een Russisch staatscircustent. Overal hangen trapezes en onder me liggen allerlei zachte kussens met een enorme vangnet.

Al rollend, kruipend en kraaiend van plezier, groet ik jullie.

Ik groei

Het is niet alleen ik , die groeit. Mijn tanden, tsjonge, wat doen die dingen toch een pijn. Ik kwijl als een jonge puppiehondje, mijn billetjes worden zo rood als kreeft en ik bijt op alles wat los en vast zit. Op de kindercrèche vonden ze me al een beetje aan de zware kant. Volgens mij is het ook een beetje hun eigen schuld, want ze gooien overal rijstebloem in. Maar goed aan de andere kant, ik hoef m’n vader even lief aan te kijken en ik krijg meteen een lekker fruithapje en bij m’n tweede lach maakt ie ook nog een flesje voor me klaar. Niets te klagen, zeg ik. Ben misschien een beetje aan de mollige kant. Nog even, en ik rol vanzelf.

Vorige week zondag ben ik met papa en mama en robin en esther en roy en arjan en mathilde en nick en daan naar Aqua Zoo in Leewarden geweest. Papa en mama waren die avond daarvoor op verjaardagpartijtje geweest van arjan en ik mocht lekker logeren bij Froniek, een van mijn vele lieve tantes. Ik hoorde het al van mama, de papa’s hadden van tevoren even een routebeschrijving geprint uit zo’n ratelende ding. Allebei hadden ze zich ervan overtuigd dat het makkelijk te vinden was.

Om 11.00 uur hadden we afgesproken in het restaurant. En ik dacht, als dit goed gaat, dan eet ik al mijn speledingetjes op, hi hi. Mama reed, papa las voor. “Bij Bergum moet je eraf Papa”, zegt mama nog streng. “ja jah”, zegt papa op een toon alsof hij het wel wist. Papa mompelde onverstaanbaar, dat ie wel een Burgum op de kaart zag, maar geen Bergum. “Wat zeg je”, vroeg mama. “Nee niks”, antwoordde papa onzeker. Na een poosje zegt mama: “Hoe kan dat nou, we moeten Bergum al lang voorbij zijn”, wist mama zeker. “Nou ik weet het niet meer, ze hebben hier een Bergum en een Burgum, niet echt duidelijk”, zei papa gedesoriënteerd. Mama moest heel hard lachen en ik kreeg een heerlijke slappe lach. “Dat is toch hetzelfde stommie”, proestte mama. “Dat kan toch niet waar zijn”, klonk papa vol ongeloof. En daarna deed papa een beetje vreemd, want hij had het over die onverstaanbare, analfabetische maar vooral rare vreemde friezen. Om 11.30 uur kwamen we aan.

Wat heb ik toch veel dieren gezien, zeg, ongelooflijk. Pelikanen, zeehondjes, schildpadden, rendieren, neusberen, vreemde vogels, rare eenden, loslopende olifanten, vluchtende poema’s en reusachtige dinosaurussen.

Al groeiend groet ik u,